نوشته شده توسط ح. همایون در جمعه سی ام آذر 1386 |

تله موش و پست مدرنیسم..

 

و اینکه این قضیه از کجا آب می خورد حسابی همه رو کلافه کرده بود . عده ای می گفتند که شاید دزد باشه ،شاید شیطنت بعضی همسایه ها و خلاصه هر کسی یه چیزی می گفت. شده بود حکایت شب و روز ما آفتاب نشین ها که بیکار و بی عار و بی خبر از همه جا نشسته  و فقط داشتیم غیبت اینجا و اونجا رو می کردیم و بدون اینکه به هیچ نتیجه منطقی برسیم .

مش عباس که از همه مسن تر بود و چند تا پیرهن و شلوار و ...بیش تر از همه پاره و پوره کرده بود نظرش این بود که کار کار موش ها و بقیه جونور های موذیه و لازمه که حتمن دمار از روزگار اونا در بیاریم. این شد که نشستیم و کلی تله موش نو و دست دوم تهیه کردیم به این امید که دمار از روزگار موذی جماعت در بیاریم. تا اینجای کار هیچ مشکلی نبود.ولی مسئله این بود که برا به دام انداختن اونا لازم بود به روش های جدید متوسل بشیم. موش ها دیگه پیشرفته شده بودند و از کم و کیف دام ها اطلاع داشتن . حتی جهت اطلاع با توجه به پیشرفت های جهانی عملن دیگه هیچ نیازی هم به این غذاهای قدیمی و پنیر و .....نداشتن و اینقدر غذاهای آماده و کنسرو و چیزهای دیگه بود که آخر حماقت بود که خودشون رو واسه این چیزها به زحمت یندازن و فقط محض تفنن ممکن بود دست به این کارا بزنن و از اونجا که در عالم موش ها هم همیشه هستن جوونایی که دنبال حادثه و ماجراجویی ، بدون توجه به عواقب کار ، پیدا میشن ، خب بی دلیل نبود که مش عباس این پیشنهاد رو بده.

خلاصه اومدیم و تله ها رو آماده کردیم که پسر کوچیکم اومد و گفت بابا گرسنه ام. من شیردل هم از اونجا که خیلی وقت بود با عیالمان به تفاهم رسیده بودیم و بعضی حتی از رو بغض می گفتند زن ذلیل ، دیدم که هیچ تو خونه نداریم و دادیم از سر مغازه همسایه دو تا پیتزای مشتی و با کلی رنگ و بو و مخلفات سفارش دادیم . پیتزا رو که آوردن پسرم گفت بابا چی می خوای رو تله موش بذاری و من هم گفتم پنیر که پسرم انگار حکایت سهمیه بندی بنزین رو شنیده باشه غش کرد و ریسه رفت که ای بابا ی عقب مونده . این روزها که موشا دیگه پنیر نمی خورن بیا از همین پیتزا براشون بذار که اینا دیگه محل سگ هم به پنیر نمی ذارن . البته خود پیتزا هم پنیر سرخوده.

عجبا که این بچه ها هم خوب ذائقه نسل جدید رو می دونن . و ما هم دل به دریا زدیم و یه تیکه بزرگ پیتزا هم روش . گفتم بابا جان فکر نمی کنی یه نوشیدنی ،نی و چه و چه هم براشون بذارم ؟....و پسرم با ناراحتی اخم هایش را درهم  کرد: که ای بابا فسیل و.....

نیمه های شب بود که با جیغ بنفش حاج خانوم بیدار شدم که می گفت : آی بگیرید داره در میره . و من پرسیم کی ؟  دزد ، دزد

 تازه دوزاریم افتاده بود که تله موشمون بالاخره کار خوش رو کرده و برم سراغش....

ولی چشمتون روز بد نبینه ما رسیدیم و دیدم دو سه تا موش لاغر مردنی و خوش سرو لباس شنگول، دماشون رو گذاشتن تو تله موش و هیمن جوری داره میرقصن و پایکوبی میکنن....

تازه بعد از کلی مکافات فهمیدم که اینا دیگه پیتزا هم نمی خورند و حالا چندتایی با بروبچ زدن تو کار ایکس و شیشه.......

 

                                           *******************

                                                                    

داشتم نامه ای از احمد آقا سحرخیز ( بامداد) رو می خوندم که نوشته بود واسه داش بهزاد خواجات تو روزگار جوونی و جاهلی....

احمد آقا نوشته است :

"صداي شعررادر لحن شما مي‌شنوم‌ که ‌براي دل ‌خود زمزمه‌ مي‌کند. مي‌گويم براي دل‌ خود، چون مرا که ‌گوش تيز کرده‌ام به‌جد نمي‌گيرد حال آنکه اگر ترانه یی می خوانید بناچار برآنید که شنونده یی مشتاق شکار کنید.آخر نه مگر نوشته اید دفتری فراهم دارید و ناشری می جویید؟ صدای جویبار که بی هدف نیست:تشنه را صلا می دهد،پس باید صریح تر بود.باید زمزمه ی زیر لبی را به سرودی روشن مبدل کرد . باید کنار کهکشان ایستاد و صدا برداشت تا شنونده بتواند خنیاگرجانش را بشناسد و انتخابش کند...."

با خودم گفتم بابا این الف. بامداد هم که آخر عمری یه چیزیش می شد . تو مال همون دوران چپق و درشکه و چه وچه هستی ...حالا این حرفا دیگه خریدار نداره و بیا بریم جشنواره رو ببین که همین جور سبد سبد غزل های" ماست پدرنیسم" و این چیزا داره . وقتی داشتی غزلیات حافظ رو می خوندی و نشسته بودی توی خونه خرابت تو دهکده و از درد پا می نالیدی چه می دونستی که ما اینجا در کار جدیدترش هستیم. و دقیقن این کار رو انجام دادیم که شاعر می فرمود " گر تو بهتر می زنی بستان بزن" و ما زدیم  برا رو کم کنی و اون هم چه زدنی.  و این تشتی رو که مال ننه خدا بیامرز ما بود و یواشکی اونو ور داشتیم، تا بیاد بخوره زمین ( چند صد سال دیگه) می بینید که چه محشری به پا می کنه و حتی مطمئنم توی ده بغلی هم مش عباس کلی سفارش برامون میگیره واسه روضه خونی و شعر خونی و این قضایا...

فقط تنها چیزی که هست اینه که ترجمه این شعرا به تمام زبون های دنیا یه خورده سخته..و یاد یه چیستان افتادم که یه دفعه مهرداد فلاح نوشته بود که چرا ادبیات ما جهانی نمیشه؟ و احتمالن این چیستان از همین مشکل ساده ریشه گرفته بود!!!!.

 

 

و نکته ای دیگر: شدنی ست آیا نو شود چیزی ،قیافه اش ولی نو نشود ؟ می شود ؟! (فرهاد ملاح)

 

حالا کاری نداریم که یه جمله زشت رو "میشه یه چیزی نو بشه ولی قیافه ش نو نشه" رو ملاح اینجور ترجمه کرده ، زیبا و دلنشین و خدا.......

 

حالا تو هی واسه خودت و شاسخین پخ پخ کن . ما که ککمون هم نمی گزه !!!

جدن به این میگن مرد مبارزه و آخر آخر اعتماد به نفس..البته یه عده هم که چشم ندارن موفقیت مردم رو ببینن میگن !!!

حالا بگذریم .ولی چه کنیم که اینکاره نیستیم که بدونیم گیرنده ها رو کدوم وری بچرخونیم . به خدا محتاجیم و به دعا و شفا..

 

ولی من می گم این یعنی عزت نفس تو بگو نه.....

 

....امروز كه دارم این خزعبلات را می نویسم بخشی از نوشته هایم به دست آمده و بخش عظیمی را هم فراموش كرده ام. امروز فقط یك سؤال مسخره توی مغزم راه می رود: چرا به خاطر ادبیات همه چیز را رها كرده ای؟ آیا می ارزد؟ این روزها بدجور كم آورده ام، دلم می خواهد فقط یک ادم معمولی باشم .مهدی موسوی بودن فقط از دور قشنگ است!

اینجا خانه ای تاریک است و " عقلی که بدجور عذابم می دهد" . 

 از کتاب " الهذیان فی اوضاع پریشان" تالیف سید مهدی موسوی

                                                                                                                                                                                          

 بابا دنیای معرفت بی خیال . چرا این همه عذاب ؟ به خدا میرم بالای یه کوه خودمو می ندازم پایین که دیگه چیزی نشنوم.

 

 

خیلی ها دوست دارند بدانند كه راز موفقیت من چیست؟! كه این مرد سی و یك ساله چگونه توانسته تا همینجا (كه مشخصا جای چندان بالایی نبوده و خیلی هم مزخرف است!!) برسد؟! مطمئنا هوش بالا و پشتكار من در این قضیه بی‌تأثیر نبوده، حتی زمان مناسبی كه در آن به دنیا آمدم و رشد كردم هم خیلی مهم بوده است اما از آنطرف، من اشتباهات بسیار زیادی را هم در زندگی هنری و شخصی ام مرتكب شده ام.......                                 همان منبع

 

"دیگر نمی توانم شعر بنویسم"!( مهرداد فلاح)

یعنی چه بابا شوخی نکن . این دیگه مملکت و خاک نیست که همین جوری بشه ولش کرد به امان خدا .

بابا تو دیگه کی هستی / دست شیطونو بستی/میون صد تا شاعر/ تو آخر پست مدرنیستی.....

 

 

 

یک سال می شود

با تو دوست شده ام

هر روز رنگ لب هایت عوض می شود !

و من

هنوز نفهمیده ام که چشمهایت چه رنگی اند !     علی حاجیان زاده

 

 

یه احمقی که از دوستای صمیمی من هم بود می گفت بالاخره جای ارتباط کجاست؟ و اگه شعری یا نوشته ای به قصد تکثیر و ترویج توی یه خراب شده ای درج میشه هدف چیه؟

وای که یه ساعت داشتم می خندیدم. این کجاست و چی میگه؟

عزیز دل من شاملو سیخی چنده ؟ حالا بگذریم که گه گداری توی چله تابستون برا وفاتش و یا بیست و یکم آذری برای تولدش سری میزنیم به امامزاده طاهر و شمعی و از این حرفا .(به هر صورت نوشته هاش به پونزده زبون دنیا ترجمه شده و البته با کلی پارتی و...)

 

 

 

 

 

دور می گیرد اتوبوس به عقب !! به عقب!! به عقب !!.....

اتو بان :چاه می شود بی انتها!(شاید یوسفم)

دیگر حال نمیدهد این حمیرای بین راه جمع می کند وروی راننده راسیاه

مثل بلواری که می چرخد هی دور خودش !

تا کسی ها .....گداها ...پرده ی سیاه روی سردرمغازهها!

گا مهای پی درپی در خیابانی که دراز می رودونمی رسد

سگهای پا به زا.....پارس.....پارس....پارس

کا سه پارههای سفال توی پیاده رو خمره پهلوی خمره

   (آی خیام !انگور کدام تاک در این خمره ها خیام ؟)       گل یا پوچ ( ابوالفضل حسنی)
 

من شعر می گویم پس هستم ........ بر پدر و مادر کسی که اینجا آشغال بریزد......

 

 

 

 

به گه کشیده مرا و تمام شعر مرا

به گه کشیده مرا او که عاشقش بودم

تمام این همه مدت سوار من بودست

تمام این همه مدت موافقش بودم

عجب کثافت لاشیه احمقی شده است

رئیس حزب چپی که مصدقش بودم         علی بهمنی

فقط یک کلام باید گفت....خفن......خدا.......لامصب ....داغون ماغون....آخرش...

 

 

 

من قطاری دیدم/ پست مدرنیسم می برد /و چه فازی می داد

شوفرش با "اشنو"/ یه وری گاز می داد

و چقد چپ می کرد.

و چه حالی می کرد

پسرک کنج لب دختر ناز

پر می شد حاشیه ی امنیت جاده ، از بیت و غزل

یک نفر پشت سر داور شعر/ شکلک مولوی و ثالث و نیما را داشت

من هر جایی وامونده میون، همه ی قیلوله

عرق کشمش و یک رون سفید

و چقد گفتم لوس

من که مستم ،توی صف اتوبوس

وقتی رفتی به تو گفتم : بوس ، بوس....                  همایون

 

پست مدرن که نباید حتمن سپید یا غرل باشه . خواستم بگم که بعله ...همایونم آره......دمت گرم ...مرامتو ...